غِيْبَتَهُ وَ يُدِيمُ نَصِيحَتَهُ وَ يَحْفَظُ خُلَّتَهُ وَ يَرْعَى ذِمَّتَهُ . . . . « 1 » مسلمان بر برادر مسلمانش سى حق دارد كه برائت ذمّه براى او از آنها حاصل نمىشود ؛ مگر به اداى اين حقوق يا عفو كردن او . لغزش‌هاى او را ببخشد ، در ناراحتىها نسبت به او مهربان باشد ، اسرار او را پنهان دارد ، اشتباهات او را جبران كند ، عذر او را بپذيرد ، در برابر بدگويان از او دفاع كند ، همواره خيرخواه او باشد ، دوستى او را پاسدارى كند ، پيمان او را رعايت كند و . . . . بدون شك در اينكه دل‌هاى برادران مؤمن به يكديگر راه دارد و درد و شادى را به همديگر منتقل مىكنند هيچ جاى بحثى نيست ؛ امّا بايد حق را در نظر گرفت كه با ناديده گرفتن برخى حقوق نسبت به ديگران اسباب آزار و اذيّت مؤمنان فراهم مىشود . در اين ميان دل‌ها مىشكند ، رفتارها به سردى و خشكى مىگرايد ، كينه‌ها و شكايت‌ها آشكار مىشود ، رابطه‌ها قطع مىگردد و گاهى به مرگ‌هاى ناگهانى و خودكشى پايان مىيابد . زيرا اين حالت گاهى از هجوم وسوسه‌هاى شيطانى و شيفتگى بسيار به دنيا در انسان پديد مىآيد و او خود را در وضعيّت نفاق و دودلى قرار مىدهد و گاهى خداوند براى آزمايش يا ساختن بنده‌اى او را در زندان فشار بلاها و مشكلات مادى و معنوى مىاندازد و او احساس دلتنگى و بدبختى مىكند ، ولى نمىداند كه آدم در كورهء سختىها پخته مىشود و انسانى بزرگ دل و نيكوكار و عزيز در خدمت بندگان خدا به أداى حقوق مىپردازد .

--> ( 1 ) - بحار الأنوار : 71 / 236 ، باب 15 ، حديث 36 ؛ أعلام الدين : 321 .